این نشست روضه بعد از چندین بار تلاش کردن بالأخره در بهشت زهرا و در کنار شهدا برگزار شده است.

همه شهدا زنده هستند و به ما که به آن‌ها ملحق نشده‌ایم روزی می‌دهند.

شهید از حب ساده فراتر می‌رود و به‌ گونه‌ای آدم‌ها را در قلب خود جا می‌کند که همه آدم‌ها در آن، جا می‌شوند.

امروز روز شهادت امام جواد(ع) نیز است. جواد، کسی است که آن چیزی که لازم داری را به تو می‌دهد و لازم نیست که تو از او چیزی بخواهی ... .

امروز رفیق عزیزمان فرزانه پزشکی میزبان ماست.

اردوی گلزار شهدا چند باری برنامه‌ریزی شد اما هر بار شکست خورد. یک بخشی از آن در حیات فرزانه جان و بخشی از آن در زمان فوت او بود.

کارهای خدا خیلی از روی حکمت است و هیچ چیزی بی دلیل جلو یا عقب نیست. خیلی برای من تکان‌دهنده است که ما در اینجا هستیم. ما بعد از این نشست، یک حرکت جمعی به سمت گلزار شهدا خواهیم داشت و از شما می‌خواهیم که مروارید خودتان را صید کنید و گلی که در انتهای روضه به شما تقدیم می‌کنیم را روی سنگ قبر یک شهید بگذارید.

 

امت‌های اکتسابی و امام‌های یافتنی

وقتی یک نفر شهید می‌شود، آدم‌ها خوشحال می‌شوند. ورود به دنیای شهدا و با آن‌ها حشر و نشر داشتن خیلی برکات زیادی برای ما دارد.

ما بچه‌های امام جواد(ع) هستیم. این هویتی که آن‌ها به ما هدیه داده‌اند خیلی خاص و ویژه است و در روز ولادت یا شهادت این امام بزرگوار نیز بیشتر جلوه‌گر می‌شود. مهم نیست که از چه زمانی با روضه امام جواد(ع) آشنا شده‌ایم. خاصیتِ در محضر اهل بیت بودن این است که وقتی در آن وارد می‌شوی فکر می‌کنی سال‌هاست که همان‌جا بوده‌ای ... . مثل اتفاقی که در لحظات آخر برای کسی مانند حر در روز عاشورا رخ می‌دهد. این بخش از هویت ما، در روز ولادت و شهادت امام جواد(ع) آشکار می‌شود. ما حول محور یک امام جمع و امّت می‌شویم.

بچه‌هایی را دیده‌اید که با یک شعاعی از مادرشان فاصله می‌گیرند؟ اگر مادرشان در زاویه نگاه او بود تا یک حدی دور می‌شود. مثلا اگر نزدیک نزدیک گل شود و یک دفعه ببیند مادرش نیست از گل فاصله می‌گیرد. روزهای ولادت و شهادت امام، زمان خوبی است برای اینکه با خودمان مرور کنیم آیا امام هنوز در زاویه دید ما است؟ ما موقعیت‌هایی داریم که یک نفری اُمّ وار و امام وار مراقب ماست و نمی‌گذارد ما دور شویم و این حقیقت اصلی، امام است.

 

ثروت بی‌پایانِ امت ما

خداوند در موقعیت‌هایی از سال، دریچه‌هایی برای ما باز می‌کند تا نشان بدهد چقدر امامان همه‌ ما را دوست دارند و همه ما را دعا می‌کنند. ما وقتی به دنیا آمدیم از فرزندان امام جواد(ع) نبوده‌ایم! حتما یک کاری کرده‌ایم که الان یکی از هویت‌های ما این است که فرزند امام جواد(ع) باشیم.

در یک امّت جمع شدن، نیاز به زحمت دارد. در هر امّتی آدم‌ها ویژگی‌های متفاوتی دارند. قوم‌ها یعنی گروهی از آدم‌ها که قیام کرده‌اند تا بر اساس یک ویژگی زندگی کنند. مثلا قوم یعقلون تصمیم گرفته‌اند که در زندگی تعقل کنند.

آدم‌هایی که در شهر‌ها و اقلیم‌های مختلفی زندگی می‌کنند، ویژگی‌های متفاوتی دارند. اما هر آدمی خودش فکر می‌کند که جزء کدام امّت باشد.

«الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ آوَوْا وَنَصَرُوا أُولَئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يُهَاجِرُوا مَا لَكُمْ مِنْ وَلَايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهَاجِرُوا وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْما»

دوست داریم شبیه چه گروهی باشیم؟

وصف امّت‌ها بر مبنای دو ویژگی شکل می‌گیرد:

۱. رفتارهای خودِ امّت

۲. ویژگی‌های امام

یک امّت، مثلا ما که امّت شهید خامنه‌ای هستیم، چه ویژگی‌هایی داریم؟ از کجا بفهمیم ما با چه کسانی یک امّت هستیم؟ از کجا بفهمیم دستمان در دست چه کسانی است؟ و سرنوشت ما دست چه کسانی است؟

آیه ۸۸ سوره بقره می‌فرماید: بنی اسرائیل، قوم لایعقلون بودند.

یک ویژگی‌هایی هست که از این ویژگی‌ها باید بترسیم. از کجا باید بدانیم جزء کدام دسته هستیم؟

 

«شهادت‌ها» مانیفست قابل تامل هر امت

یکی از چیزهایی که خیلی مؤثر است این است که ما چه چیزهایی می‌بینیم؟ مانیفست هر امتی چیزهایی است که به آن‌ها در متون اصلی خودش شهادت داده است؟ ما در زیارت‌نامه‌ها و دعاها به چه چیزهایی شهادت می‌دهیم؟ اشهد انّ ... اشهد انّ یرون مقامی ... .

معصومین در دعاها، این زاویه دید را برای ما درست کرده‌اند. کسی در دنیای حقوق و فقه، حق شهادت دادن دارد که صحنه‌ای را با چشمِ خود دیده باشد.

 

ما لایق شدیم که به چه حقایقی شهادت بدهیم؟

حضرت جوادالائمه نیز شهادت‌نامه‌ای دارند:

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَّ اللّهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللّهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللّهِ فِي ظُلُماتِ الْأَرْضِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى آبائِكَ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى أَبْنائِكَ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى أَوْلِيائِكَ، أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ، وَآتَيْتَ الزَّكَاةَ، وَأَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ، وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَتَلَوْتَ الْكِتابَ حَقَّ تِلاوَتِهِ، وَجاهَدْتَ فِي اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَصَبَرْتَ عَلَى الْأَذى فِي جَنْبِهِ حَتَّى أَتَاكَ الْيَقِينُ، أَتَيْتُكَ زائِراً، عارِفاً بِحَقِّكَ، مُوالِياً لِأَوْلِيائِكَ، مُعادِياً لِأَعْدائِكَ، فَاشْفَعْ لِي عِنْدَ رَبِّكَ.

ما در این زیارت‌نامه‌ها به مفاهیم عجیبی در مورد امام خودمان شهادت می‌دهیم؛ اما آیا ما واقعا می‌دانیم که حق جهاد چیست؟ یا یقین چیست؟

ما ممکن است عین معنای این عبارت‌ها را ندانیم که به چه معناست. ولی باید این شهادت‌نامه‌ها را بخوانیم.

چرا با اینکه اصلا امام جواد(ع) و سایر امامان را ندیده‌ایم، ولی ملزم شده‌ایم به آن شهادت بدهیم؟

حقیقت‌هایی در این جهان هستند که فقط در صورتی که کسی به آن‌ها باور داشته باشد و آن باور را بتواند به دیگران منتقل کند، آن حقایق باقی می‌مانند.

ما ملزم به بازگویی و روایت این حقیقت هستیم. بعضی از شهادت‌ها، یک نوع روایت است.

به من تفویض شده که بگویم، تا با بیان و بازگو کردن آن بفهمیم که من آدم کمی نبوده‌ام و به من این لیاقت داده شده است که بگوییم امام جواد، حق جهاد را انجام داده است. شبیه خانواده مستضعف کم برخوردار که یک ارث بزرگی به آن‌ها می‌رسد. اصلا حواست نیست که یک عددی به تو ارث رسیده است و باید یک سبک زندگی جدید تشکیل بدهی! برای امّتی که اهل مقاومت است، یک ارث کلان رسیده است.

ما باید با خودمان مرور کنیم به چه چیزهایی شهادت می‌دهیم و برای هرکدام از این موارد، چه کارهایی انجام می‌دهیم؟

در پایان جلسه می‌خواهیم با یکدیگر به زیارت قبور شهدا برویم. با این نگاه که ببینیم آن‌ها به چه چیزی در زندگی خودشان شهادت داده‌اند که وصف شهید را گرفته‌اند؟ 

در انتهای زیارت، از دریای بیکران این شهدا هرچیزی که مشاهده کردید را ثبت کنید و برای ما ارسال کنید تا در کانال "من شهادت می‌دهم" منتشر کنیم.

انشاءالله امروز شهدا کاری با دل‌های ما کنند که بتوانیم راوی آن‌ها باشیم و رزق شهادت نصیب ما هم شود.