متن پادکست:

حتما برای شما پیش آمده کاری را شروع می‌کنید یا جریانی را راه می‌اندازید یا حتی به یک اقدام فکر می‌کنید اما اندازه آن چیزی که در ذهن ساختید نمی‌شود.

مثلا خیال دارید روزی چند ساعت درس بخوانید که از فلان دانشگاه اجازه ورود را بگیرید، می‌خوانید اما اجازه‌ای در کار نیست، آنطور که خیال کردی نمی‌شود. حتی در لحظه نمی‌دانی بهتر شده یا بدتر، ولی چیزی که تو می‌خواستی در شکل و اندازه‌ای که همیشه متصور شده بودی اتفاق نمی‌افتد.

مثل وقت‌هایی که لباسی را می‌بینی و توی خیالت آن را تن می‌زنی، راه می‌روی و همه چیز زیبا و به اندازه است تا وقتی که واقعا شمایل خودت را در آن لباس می‌بینی و می‌فهمی: نه. اون چیزی که من می‌خواستم نشد.

توی این نشدن‌ها،

آن چیزی که ما می‌خواهیم و نمی‌شودها،

تو حتی نمی‌توانی اعتراف کنی که بد شد،

گاهی بلند بلند هم می‌گویی: خوب شد این شد.

خدایی که مقدر است یک توانایی عجیبی دارد.

بالا و پایین پریدن تو را می‌بیند،

حتی خیلی خوب می‌داند تو این چیزی را اینقدری می‌خواهی،

اما مثل یک خیاط چیره دست می‌تواند کاری کند که لباس به تن تو بنشیند.

نشستن هم یعنی اندازه‌اش ذر‌‌ه‌ای از تو بیشتر یا کمتر نباشد.

دقیقا چیزی برای خودت.

خدای مقدر همین است،

قدر و اندازه تو را بهتر از خودت شناخته.

مثلا به رویاپردازی حماس که اندازه‌اش حتی در همان رویا هم اندکی بوده احتمالا با شعاع خودشان، کاری ندارد.

خدای مقدر آن اتفاق ۷ اکتبری را دقیقا اندازه ایستادگی آن مردمان می‌کند،

وسیع با صدایی که حالا گوش جهان را کر می‌کند.

خدای مقدر ناچیز تو را اندازه طَبع و سعیِ بلندت می‌کند

تقدیر تو را دقیق رسم می‌کند،

بدون ذره‌ای بیرون زدگی.

✍️ نگین فراهانی

یا مقدّر

متن پادکست