متن پادکست:

فکر کن فقط یک لیوان آب داشته باشی برای وضو ساختن و وقتی اندک. اما لحظه‌ای که می‌آیی وضو بگیری می‌بینی یک قطره خون -از نمی‌دانی کجا!- توی آب افتاده و دیگر نمی‌شود باهاش وضو گرفت. می‌شد آن قطره تویش نیافتد اما این هم می‌شد که آن آب، قلیل نباشد. در ظرفی چنان کوچک که یک قطرهٔ ناقابل، آن را به چیزی دیگر، چیزی ناقابل بدل کند. می‌شد و می‌شود که قلیل، وسعت پیدا کند و کُر بشود...

خانه‌ای کوچک داری که وقتی می‌خواهی تویش مهمانی بگیری هزار بار بالا و پایین می‌کنی تا ببینی می‌شود به جز این و آن خانواده، خانوادهٔ سومی را هم دعوت کنی؟ نکند جا برای بچه‌هایشان کم باشد و اذیت شوند! اما وقتی در همین خانه روضه می‌گیری، زنگ در بارها و بارها می‌خورد، ده بار سلام می‌کنی، صد تا کفش را پشت در جفت می‌کنی و هزار بار چای می‌ریزی تا دوباره و سه‌باره از مهمانان روضه پذیرایی کنی. خانه، همان خانه است. آدم‌ها روی همان قالی‌های شش متری نشسته‌اند. تنگ هم، مثل دانه‌های انار. اما هیچ احساس تنگنا و فشار ندارند. وقتی از جایشان بلند می‌شوند، خودشان با حیرت به مساحت کمی که این همه آدم را در خودش جا داده بود، نگاه می‌کنند و لبخند می‌زنند.

عادت کرده‌ای عکس‌ها را با دو انگشت شست و اشاره بزرگ کنی. گاهی حتی انگشت‌هایت را در حالی می‌یابی که دارند مذبوحانه روی عکسی چاپ شده یا پوستری که بر دیواری نصب شده و جزئیاتی کوچک دارد، تقلا می‌کنند تا بزرگ‌ترش کنند و قابل‌رویت‌تر. توی همین بزرگ کردن است که آن جاهای عکس که به تمامی آشکار نشده، آشکار می‌شود. قسمت‌هایی که وقتی عکس در ابعاد عادی‌ و معمولش است، عادی و معمولی‌اند. اما وقتی وسعت پیدا می‌کند، خودشان را نشان می‌دهند. پیکسل پیکسل می‌شوند و ناواضح. احتمالاً ما آدم‌ها هم وقتی داریم با سرانگشت‌های خداوند، وسیع‌تر می‌شویم، می‌توانیم آن قسمت‌های ضعیف، آن بخش‌های تکامل نیافته و آن نقصا‌ن‌های معمولاً ناپیدای وجودمان را ببینیم.

آدم‌ها را -همه آدم‌ها را- توی قبری کوچک می‌گذارند. قبری که جز پیکری به پهلو خوابیده، چیز دیگری در آن جا نمی‌شود. اما گفته‌اند که این قبر کوچک، برای بعضی از بندگان خداوند، باغی بزرگ است. از آن‌ها که هرچه چشم می‌دوانی انتهایش را نمی‌بینی...

خدای وسعت‌دهنده، خدایی که انگشتانه‌ها و استکان‌های وجود ما را به برکه و دریا و اقیانوس بدل می‌کند. جوری که یک قطره اندوه، یک جرعه ناکامی، یک پیمانه حسرت تویش گم و هیچ می‌شود، خدایی که کرانه‌های خانه‌ها را دورتر می‌برد یا کاری می‌کند که خانه‌ای به قدر هجده‌‌ نفر، وسعتی به اندازه صدوهشتاد نفر بیابد، خدایی که در وجود آدم‌ها به سرانگشت ابتلا و رنج، جا باز می‌کند تا آن‌جا که خودشان از وسعت خودشان متحیر شوند و هم در این وسعت تازه‌یافته، آن گوشه‌های بسیار را ببینند که نساخته و نپرداخته‌اند.

خدایی که وسیع می‌کند. مستطیع می‌کند...

✍️ معصومه توکلی

یا موسع

متن پادکست